Έπαινοι με τους ..

"Kocadere ιδρύθηκε στο χωριό, όπου ένα μεγάλο επίδεσμο. Μερικά από Urfa, μερικά Βοσνίας, ορισμένα Αντιγιάμαν, μερικά Gurunluler, μερικές φορές αριθμός των τραυματιών έφεραν από το Χαλέπι ...

Ένας από αυτούς είναι αρκετά βαρύ Lapseki Beybaş köyündendir και πληγές. Αναπνέει σκληρά. Κολλάει στο διοικητή του φορέματος για να κρατήσει το στήθος σου λίγο πιο κυματιστή. Αλλά είναι πολύ δύσκολο να αναπνέει από το στόμα, σιγά-σιγά χύνεται λέξεις:
- Πολύ πιο πιθανό να πεθάνουν ... έγραψα μια πυξίδα ... Παράδοση φίλο ...
Αναπνεύστε βαθιά, και πάλι κατ 'επανάληψη χελιδόνια:
- Είμαι εγώ ... Lapsekili αγρότες Onbaşı'dan Αβραάμ ... Δεν μπορούσα να δω ένα Mecit aldıydım χρέος. Ίσως ορυχείο. Ας πούμε το νόμιμο δικαίωμα να πεθάνει ...
- Δεν ανησυχείτε για το γιο μου, λέει ο διοικητής, το αίμα κόκκινο χρώμα που χαϊδεύουν τα χέρια στο μέτωπό του. Και την τελευταία λέξη και στη συνέχεια διοικητής σκοτώνεται στην αγκαλιά του ... "νόμιμο δικαίωμα να πει," Μπορεί να είναι ...

Δεν περνούν πάνω από το χρονικό διάστημα που. Πάντα έφερε τους τραυματίες εκεί. Πολλοί από αυτούς έχασαν τη ζωή τους πριν φτάσουν ένα περικάλυμμα, αντί να πέσουν. Μάρτυρες τα στοιχεία από αυτούς, ο διοικητής παραδοθεί αναφορές.
Εδώ πάμε ξανά και ξανά, μια πυξίδα, ένα αποτύπωμα. Ο κυβερνήτης δεν είχε βρει περισσότερο χρόνο για να σκουπίσει τα δάκρυα τους. Ανοίγει την πυξίδα, που διαβάζει και πέφτει με λυγμούς ερείπια. Τα χέρια του από το πρόσωπό του, ούτε τρέμει, ούτε δάκρυα δεν μπορεί να σταματήσει:
- Έχω ένα φίλο από το χωριό του Χαλίλ Beybaş verdiydim 1 Mecit χρέους. Δεν μπορούσε να με δει. Λίγο αργότερα θα πρέπει να επιτεθεί. Ίσως είμαι μόνος. Πες το σε ένα φίλο που έχω την ευλογία μου. "